Miecz typu katana, długość ostrza: 69 cm, wraz z akcesoriami. Więcej informacji
Samurajski miecz typu katana z ostrzem węglowym hartowanym w kąpieli olejowej w celu uzyskania maksymalnej twardości.
Źródło: Wikipedia
Katana to rodzaj japońskiego miecza używanego od XV wieku. Najczęściej wykonana z 7 warstw hartowanej stali. Katana ma zakrzywione ostrze, podobnie jak szabla, z jednym ostrzem (ha), osłoną (cuba) i rękojeścią (cuka) o owalnym przekroju. Długość wynosiła od dwóch do trzech shaku (shaku = 30,3 cm). Była noszona przez samurajów wbita za pas obi ostrzem do góry, tradycyjnie wraz z krótkim mieczem wakizashi lub osobistym sztyletem samurajskim zwanym tantō. Para mieczy katana i wakizashi nazywana była daišó i stanowiła symbol klasy samurajów. Zestaw dwóch mieczy daisho stał się standardowym wyposażeniem samurajów w okresie Muromachi. Długa katana była używana do walki na otwartych przestrzeniach, podczas gdy krótka wakizashi lub tantō była używana do walki w ciasnych pomieszczeniach lub do rytualnego samobójstwa, tzw. seppuku. W pewnym okresie miecze te mogli nosić również rzemieślnicy i kupcy.
Ostrze składa się z twardej (o wyższej zawartości węgla) i miękkiej stali (o niższej zawartości węgla). Istnieją różne kombinacje twardego i miękkiego materiału. Najczęściej spotykanym połączeniem jest kobuse-gitae (twarda powłoka, miękki rdzeń). Ostrze katany jest hartowane (hamon), co zwiększa twardość ostrza przy zachowaniu wytrzymałości ostrza. Reszta ostrza nie jest hartowana i jest bardziej miękka, aby zmniejszyć ryzyko złamania ostrza.
Obecnie wysokiej jakości katany i wakizashi są produkowane tradycyjną technologią z tamahagne lub oroshigane. Cena takiego miecza zaczyna się od około 400 000-500 000 jenów (80 000–100 000 koron). Miecze wykonane ze stali wysokowęglowej bez użycia tradycyjnych technologii można uznać za imitacje bez wartości artystycznej.
